تازیانه‌هایت را تندتر بر من بزن آری من گناهکارم گناهم عاشق بودن است گناه من فراموش کردن خودم است. گناهان من بی‌شمار است خود نیز می‌دانم پس تازیانه را بر من بکوب چشم پوشی کن از این‌ که شاید روزی تکیه‌گاهی بوده‌ام و بارها بر دوش کشیده‌ام با این‌که توانی در من نبود. شاید نخستین کسی باشم که از تازیانه‌های ترس‌آور مسرور شوم زیرا کسی که من را به سزای گناهم می‌رساند را دوست دارم پس تنها لبخندی از ژرفای درونم خواهم زد و می‌گویم تازیانه‌ات را بر من بزن و فراموش کن که پیکرم می‌لرزد. پاسخ هر پرسشم را پیش از آن که تو بگویی می‌دانم. می‌دانم چرا امروز باید تازیانه‌ها را می‌خوردم پاسخ این است که سال‌ها پیش در چنین روزی راه تازه‌ای در زندگیم یافتم اما نمی‌پنداشتم روزی این شادی و پیروزی بزرگ برایم دردآور شود.

تازیانه‌های تو از مهربانی دیگران خوشایندتر است. این دردها را دوست دارم چون کسی که مرا به این دردها دچار می‌کند از ته دل دوست دارم. شاید روزی بیاید که سوشیانت زنده نباشد اکنون که هست تازیانه‌ات را با خشم بیش‌تر بکوب و من شکیبا خواهم بود.

Pin It on Pinterest